Mazowieckiej (postrzał obojczyka; został umieszczony w szpitalu polowym mieszczącym się w gmachu PKO przy ul. Jasnej 9. Po trzech dniach leczenia na własne życzenie wypisany, powrócił do oddziału).
Po upadku powstania trafił do obozu jenieckiego XI B Fallingbostel (numer obozowy 140165).
Następnie wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Jako żołnierz 1 Dywizji Pancernej przebywał w amerykańskiej strefie okupacyjnej w Bawarii oraz w Dolnej Saksonii (Meppen). W 1945 wziął udział w polskich i amerykańskich działaniach kontrwywiadowczych na terenie Czech i Bawarii, dotyczących zagrożonych uciekinierów z Polski. W latach 1946–1947 był kurierem Oddziału II Sztabu 2 Korpusu Polskiego (PSZ).
Po wyzwoleniu podjął studia na Wydziale Architektury Uniwersytetu w Rzymie. W 1946 powrócił do kraju, gdzie kontynuował studia architektoniczne na Politechnice Warszawskiej, które ukończył w 1952.
W czasach komunizmu nie ujawnił swojego udziału w konspiracji i powstaniu warszawskim. Od 1948 pracował w biurze projektowym Zakładów Osiedli Robotniczych w Warszawie, biorąc czynny udział w odbudowie stolicy. Projektował też osiedla robotnicze na Śląsku i w Świętokrzyskiem. Współpracuje z Instytutem Pamięci Narodowej, został laureatem „Sygnetów Niepodległości”.