Bród stanowił jednakże znacznie mniej dogodną formę przemieszczania się i transportu towarów niż stałe połączenie mostowe. Przeprawy mostowe w Braniewie nabrały zwłaszcza dużego znaczenia po założeniu w 1341 roku przez biskupa Hermana z Pragi na prawym brzegu Pasłęki Nowego Miasta Braniewa i stanowiły ważne połączenie komunikacyjne obu sąsiadujących ze sobą organizmów miejskich. Po połączeniu w 1772 obu miast mosty stały się jeszcze bardziej nieodzowne do sprawnego funkcjonowania rozrastającej się aglomeracji miejskiej.
Most młyński Jest to główny most przez rzekę Pasłękę w Braniewie, znajduje się w ciągu drogi krajowej nr 54, przed 1945 w ciągu . Określany w przeszłości jako most młyński, po 1915 jako kamienny, współcześnie – tak jak wszystkie pozostałe mosty w Braniewie – pozostaje bezimienny.
W średniowieczu był to most częściowo zwodzony, wykonany był z drewna i połączony z wjazdową bramą do miasta. Nazwany był – analogicznie jak Brama Młyńska – mostem młyńskim, od położonego w pobliżu Wielkiego Młyna Miejskiego. Most był wielokrotnie palony i odbudowywany, m.in. dwukrotnie przez wojska francuskie w 1807 i w 1813. W 1816 ponownie odbudowany jako most drewniany.