Po powrocie do Pragi pracował w wydziale gospodarki narodowej Ministerstwa Spraw Zagranicznych (Departament IV/2), był wicekonsulem w konsulacie w Skopje (1925–1931), urzędnikiem w MSZ (1931–1933), zastępował posła w Finlandii (1933), ponownie urzędnikiem w MSZ (1933–1937), administrującym konsulatem w Katowicach (1937), kierownikiem konsulatu w Krakowie (1937–1939). Po zajęciu ziem czeskich odmówił wydania konsulatu Niemcom za co w grudniu 1939 został zwolniony ze służby przez władze protektoratu) i zaangażował się aktywnie w Czechosłowackim ruchu oporu. Po klęsce Polski ewakuował się w 1939 do Wielkiej Brytanii, gdzie pracował dla Edvarda Beneša. W grudniu 1939 wyjechał do Francji, gdzie Administracja Spraw Zagranicznych Czechosłowackiego Zgromadzenia Narodowego w Paryżu (Správa pro zahraniční věci ČSNV v Paříži) powierzyła mu administrację Konsulatu Generalnego w Marsylii (1939–1940). Po upadku Francji wrócił w 1940 do Wielkiej Brytanii, gdzie został przeniesiony do służb Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na uchodźstwie. Do służby zagranicznej powrócił w 1944, kierując Konsulatem Generalnym w Paryżu (1944–1947). Po powrocie do kraju zajął się sprawą odnowienia umowy o wymianie towarowej z Jugosławią oraz rozwiązaniem kwestii związanych z realizacją czechosłowacko-jugosłowiańskiej umowy o dostawach inwestycyjnych.