W 1839 roku dom został zakupiony przez Królewski Górnośląski Urząd Górniczy. Wkrótce pojawiły się plany budowy w jego miejscu nowego, okazałego gmachu tej instytucji. W projekcie wykonanym przez architekta Adolfa Breslaua zakładano wybudowanie od południa szerokiej, 35-metrowej neoklasycystycznej fasady zamykającej wylot ul. Strzeleckiej. Na parterze swoją siedzibę miał znaleźć sąd górniczy, od strony północnej budynek miał z kolei mieć dwa skrzydła – we wschodnim miała mieścić się stajnia i wozownia, a w zachodnim służbowe mieszkanie dyrektora. Plany te nie zostały nigdy zrealizowane. Prawdopodobnie jednak w tym okresie kamienicę wyremontowano.
W 1861 roku Królewski Górnośląski Urząd Górniczy zlikwidowano, a w jego miejsce powołano Królewską Inspekcję Górniczą. W tym samym roku budynek stał się również siedzibą zarządu królewskiej kopalni „Fryderyk”. Jego część przeznaczono na mieszkania, w których zamieszkiwali m.in. radcy górniczy i dyrektorzy kopalni Karl Nehler i Hugo Koch. W 1908 roku budynek został przejęty przez tarnogórską parafię ewangelicką, która urządziła w nim swoją plebanię. Funkcjonowała ona w tym miejscu aż do końca II wojny światowej w 1945 roku.