Uredinia tworzą się na obydwu stronach liści porażonych roślin, bezpośrednio w zielonych tkankach liści, lub w środku małych, czerwono-brązowych plam na liściach, sporadycznie na ogonkach i łodygach. Są małe (o średnicy do 0,5 mm), wzniesione, początkowo zamknięte w naskórku żywiciela, który w czasie dojrzewania zarodników pęka, odsłaniając cynamonowobrunatną masę urediniospor. Urediniospory kuliste lub prawie kuliste,18-25,5 × 6,5–22,5 µm ze ścianką o jednolitej grubości 1–1,5 µm, cynamonowo-brązowe, kolczaste z jedną do trzech rozproszonych por rostkowych. Czas zwilżenia niezbędny do ich inokulacji wynosi około 30 min, kiełkują i rozwijają się w czasie 6–8 dni, a optymalna do tego temperatura wynosi od 8 do 20 °C.

Występowanie Podano występowanie Uromyces rumicis w Ameryce Północnej, Europie, Azji, Afryce, Australii i na Nowej Zelandii, najliczniej w Europie. W Polsce podano jego występowanie na wielu gatunkach szczawiu (Rumex) i na ziarnopłonie wiosennym (Ficaria verna).

Przypisy

Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Rdzowate