thumb|Konny arkebuzer (mal. T. Barker, 1869) Arkebuzerzy, arkabuzerzy; arkebuzeria (od fr. arquebusier) – jazda lub piechota, której podstawową broń stanowiły arkebuzy. Formacja występująca głównie w armiach zachodnioeuropejskich XVI i XVII wiekuWłodzimierz Kwaśniewicz: 1000 słów o dawnej broni palnej. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1987, s. 8..
Konni arkebuzerzy (arkabuzerzy) pojawili się pod koniec XV wieku podczas wojen we WłoszechWielka encyklopedia PWN. T. 2. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2001, s. 288. jako poruszająca się konno piechota (archibugieri a cavallo), ostrzeliwująca nieprzyjaciela z niewielkiego dystansu, podobnie jak późniejsi dragoni. Prowadzili ogień pieszo, opierając broń o siodło, następnie konno się wycofywali. Po wyposażeniu od połowy XVI wieku w lżejsze bandolety, prowadzili ogień z konia, zwykle z zastosowaniem taktyki karakolu. W XVI stuleciu, uzbrojeni w cięższą i tańszą broń palną – muszkiety, zyskali nazwę muszkieterów (również jako oddziały jazdy).