Po wojnie przeprowadził się do Łodzi, gdzie pracował w Wydziale Kultury, a następnie był nauczycielem w Szkole Przemysłu Artystycznego. Ponadto kierował katedrą malarstwa w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. W 1946 zaangażował się w działalność teatru lalkowego, wraz z żoną, Wandą Byrską, opracował scenografię do przedstawienia „O żaczku-szkolaczku” w Dziecięcym Teatrze Kukiełkowym w Łodzi (późniejszy Teatr „Pinokio”). W latach 1947–1957 był kierownikiem plastycznym teatru. W latach 1958–1962 pełnił funkcję dyrektora i kierownika artystycznego teatru. W 1962 z powodu ciężkiej choroby zrezygnował z posady.

Współpracował ponadto z Teatrem Baj w Warszawie, Teatrem Młodego Widza w Poznaniu (1951–1952) oraz Teatrem im. Stefana Żeromskiego w Kielcach (1958). Był Członkiem Plenum Zarządu Okręgu ZPAP Był autorem pejzaży, portretów i martwej natury.

Życie prywatne Jego rodzicami byli: Stanisław i Karolina Byrscy. Jego bratem – Tadeusz Byrski – aktor i reżyser, a jego żoną – Wanda Byrska z d.