W grudniu 1949 w osiedlu mieszkało 110 osób w pojedynczych pokojach oraz małżeństwa w dwupokojowych mieszkaniach. Polskie Osiedle w Penrhos zwane jest także Polskim Soplicowem w Walii, nazwę tę wymyślił Stefan Soboniewski, który w 1950 pełnił funkcję kierownika Polskiego Osiedla oraz był prezesem Polskiego Towarzystwa Mieszkaniowego. Teren, na którym istniało osiedle, był dzierżawiony przez organizację PTM od brytyjskiego Ministerstwa Lotnictwa. W 1964 Polskie Towarzystwo Mieszkaniowe wykupiło teren, na którym istniało osiedle, za symboliczną kwotę 7500 £, na wykupionym terenie utworzono Polski Ośrodek Mieszkaniowy w Penrhos. Drewniane baraki pozostałe po bazie lotniczej zostały rozebrane, w ich miejscu wybudowano budynki mieszkalne, utworzono bibliotekę, świetlicę oraz sklep. Polskie Towarzystwo Mieszkaniowe uzyskało wsparcie brytyjskiej Rady Pomocy dla Bezrobotnych „National Assistance Board” wspierającej brytyjskie organizacje charytatywne. W kościele osiedla pełnił posługę kapłańską kapelan płk Franciszek Karkowski, biblioteką opiekował się bibliotekarz mjr Marian Jankowski, kierownikiem kantyny był kpt. Wilhelm Obrzut.