Twórczość Rzeźbiarka używała prostych narzędzi: siekierki, noża i pilnika do ostrzenia siekiery, dłuta i świdra (do wykonywania otworów na ogon). Talent odziedziczyła po ojcu, przy nim nauczyła się wykonywać koła i naczynia klepkowe. Rzeźbiła od dzieciństwa, głównie zwierzęta gospodarskie (szczególnie ceniła świnie, które hodowali jej rodzice), ptaki, postacie jeźdźców na koniu, księży. Późniejsze prace wyróżniają się bardziej surową formą, zdradzają wykonanie pospieszne, jakby niedbałe. Jej rzeźby uczestniczyły w wielu wystawach sztuki ludowej. Większe zbiory rzeźb Szczypawki-Ptaszyńskiej posiadają: Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie, Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu, Muzeum Szlachty Mazowieckiej w Ciechanowie (z przekazu Mariana Przedpełskiego), Muzeum Mazowieckie w Płocku, Muzeum Etnograficzne im. Marii Znamierowskiej-Prüfferowej w Toruniu. Znaczną liczbę rzeźb twórczyni zgromadzili kolekcjonerzy prywatni (m.in. Bolesław Nawrocki czy Ludwig Zimmerer).
Bibliografia
Wanda Dowlaszewicz, Rzeźba Heleny Szczypawki-Ptaszyńskiej. Katalog, Płock 1986.