Štěpán z Pálče (ur. około 1370, zm. po 1422) – czeski uczony, duchowny i teolog katolicki o poglądach koncyliarystycznych; do 1412 roku bliski współpracownik Jana Husa, później jego przeciwnik. Uczestnik soboru w Konstancji.
Życiorys Prawdopodobnie pochodził ze wsi Páleč.
W 1386 roku uzyskał bakalaureat, a w 1391 roku tytuł magistra sztuk wyzwolonych. W 1394 roku otrzymał święcenia kapłańskie. W 1399 roku był dziekanem wydziału sztuk wyzwolonych, a rok później rektorem Uniwersytetu Karola. W 1402 roku uzyskał tytuł bakałarza teologii, a w 1411 roku tytuł magistra (w niektórych źródłach występuje także ze stopniem doktora). Podczas pracy na uniwersytecie związał się z Janem Husem, Hieronimem z Pragi, Jakubkiem ze Stříbra i . Od 1397 roku wraz z Stanisławem ze Znojma wykładał na uniwersytecie nauki Jana Wiklefa.
Jako duchowny pełnił m.in. funkcję archidiakona w Kutnej Horze oraz proboszcza w Kouřim. W 1408 roku, wraz ze Stanisławem ze Znojma został wysłany na sobór w Pizie, podczas podróży zostali jednak pojmani i uwięzieni w Bolonii pod zarzutem szerzenia herezji. W 1409 roku, w wyniku interwencji króla Wacława IV, powrócili do Czech.