7 sekund przed startem nastąpiło uruchomienie głównych silników. 2 minuty po starcie, kiedy rakieta znajdowała się na wysokości 48 kilometrów i osiągnęła prędkość 5000 km/h odłączone zostały boostery.

8 minut po starcie nastąpiła separacja górnej części, czyli interim cryogenic propulsion stage (ICPS) wraz z kapsułą Integrity. Następnie rozłożone zostały panele słoneczne. Stopień górny utrzymywał się na orbicie o apogeum wynoszącym 2200 km. W apogeum nastąpiło uruchomienie silników w celu podwyższenia perygeum, a następnie do 70000 km w apogeum, gdzie okres orbitalny wynosi 23,5 godziny.

W czasie oddalania, dowodzenie przejął Victor Glover, w celu odłączenia Oriona od ICPS. Manewr ten stanowił jednocześnie test systemu. Po separacji kapsuła została odwrócona względem ICPS i nastąpiło przejście na sterowanie ręczne. Później wykonano zbliżenie w kierunku ICPS na odległość niecałych 10 metrów. Test ten służył symulacji dokowania w późniejszych lotach misji Artemis. Następnie wykonano serię manewrów wokół stopnia, po czym nastąpiło oddalenie kapsuły, już z użyciem systemów automatycznych. 2 kwietnia o godzinie 19:49 EDT uruchomiony został główny silnik Oriona na 5 minut i 50 sekund w celu skierowania kapsuły na trajektorię w kierunku Księżyca, umożliwiającą późniejszy powrót na Ziemię.