W XII wieku fūryū zaczęło podążać dwiema, odrębnymi liniami ewolucji semantycznej. Pierwsza z nich odnosiła się do bardziej przyziemnego, efekciarskiego, niewyszukanego piękna przejawiającego się w sztuce popularnej. Druga natomiast skierowała się ku pięknu: ogrodów krajobrazowych, kompozycji kwiatowych (ikebana), sztuki scenicznej, architektury i chińskiej poezji opiewającej przyrodę. Ten kierunek dał początek ceremonii herbacianej w okresie Muromachi-Ashikaga (1333–1573).
W okresie Meiji (1868–1912) pisarz Rohan Kōda (1867–1947) starał się osiągnąć połączenie miłości, sztuki i religii w imię fūryū w opowiadaniu „Fūryū-butsu” (Wytworny Budda, 1889). Natomiast powieściopisarz Sōseki Natsume (1867–1916) próbował ożywić koncepcję fūryū, dodając jej współczucia i humanizmu w romantycznej powieści Kusamakura (Poduszka z trawy, 1906).
Na dolnej ilustracji po prawej elegancka piękność układa ikebanę. Ma na sobie eleganckie uchikake (rodzaj kimona) i jest uczesana w stylu marumage kobiet zamężnych z wyższych sfer.