Największa aktywność wydawnicza przypadła na okres dwudziestolecia międzywojennego. W 1920 Bolesław Erzepki opublikował w Zdrojuː Notę w sprawie kary cielesnej, Głos w sprawie postu narodowego, Doniesienia z Paryża. 1863 i Notę o konieczności presji moralnej. W 1926, staraniem Stanisława Pigonia ukazała się w Głosie Naroduː Walka-polska. W 1929 Tadeusz Makowiecki wydał w Pamiętniku Literackimː Wszystko co w tamtej nocie było, Opinię względem polityki europejskiej, O zadaniach prasy polskiej w r. 1863, Ostatnie przemówienie w sprawie Rzymu i Polski i dwie Noty z dziewięciu punktów.

W latach 30. staraniem Przesmyckiego i Pigonia ukazało się osiemnaście tekstów. W 1933 Przesmycki wydał w ramach Ineditów. Rozprawek epistolarnychː Odpowiedź krytykom «Listów o emigracji», Asocjację, ilość i jakość i O tszinie i czynie. W latach 1935–1937 Pigoń opublikował w Myśli Narodowej i w Głosie Naroduː O broszurze «Polska i panslawizm» (1935), Kwestię bieżącą zmartwychwstańców i Odpowiedź o stanie rzeczy narodowej (1936) oraz Nihilizm i nihilistów i Upublicznienie wdzięczności (1937).