Protesty Pierwsze zamieszki rozpoczęły się 4 marca w Tbilisi. Władze lokalne przyjęły postawę wyczekującą i nie próbowały wpłynąć na protestujących. 5 marca w rocznicę śmierci Stalina w protestach wzięli udział studenci. Z czasem ruch rozszerzył się na inne miasta kraju (m.in. Suchumi, Kutaisi czy Batumi). 8 marca manifestacje nabrały zdecydowanie antyradzieckiego charakteru, domagano się ustąpienia KC KPZR i oderwania Gruzji od ZSRS. Manifestanci protestowali pod budynkiem Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego i KC Komunistycznej Partii Gruzji. Tego samego dnia protestujący wystosowali do władz żądania obejmujące ogłoszenie 9 marca dniem żałoby wolnym od pracy, umieszczenia artykułów dotyczących Stalina we wszystkich lokalnych gazetach, wyświetlenia filmów Upadek Berlina i Niezapomniany rok 1919 w kinach oraz spotkania z przebywającym wówczas w Tbilisi marszałkiem Chińskiej Republiki Ludowej Zhu De. 9 marca do protestujących przemawiał I sekretarz KPG Wasil Mżawanadze, zgodził się na ustępstwa wobec protestujących (m.in. zorganizowanie uroczystości upamiętniających rocznicę śmierci Stalina), jednak jego przemówienie nie przyniosło uspokojenia nastrojów społecznych. Protestujący chcieli nadać telegram do Moskwy;