Uczestnikami pochodów byli najczęściej młodzi mężczyźni, zazwyczaj kawalerowie, często będący członkami lokalnych, nieformalnych stowarzyszeń młodzieży (takie samoorganizujące się stowarzyszenia funkcjonowały we Francji od XII wieku). , według niektórych historyków powiązane z tradycją karnawału (a w każdym razie często odbywające się w trakcie rozmaitych festynów i zabaw), przeradzało się niekiedy w rozboje i tumulty. Nie wolne było od aktów bezpośredniej przemocy, jak obrzucanie domostwa kamieniami. Mogło stanowić formę spontanicznego protestu przeciwko odgórnemu porządkowi. XVII-wieczni badacze doszukiwali się w zwyczaju starożytnych, greckich bądź rzymskich, korzeni, z kolei lokalne duchowieństwo uznawało rytuał za pogański i niebezpieczny. Kościół zakazywał uczestnictwa w pod groźbą ekskomuniki. Jednym z głównych źródeł do dziejów tego zwyczaju są statuty synodalne i inne dokumenty zakazujące . Zakaz uczestnictwa w tej tradycji wydał także w 1681 król Ludwik XIV. Oddolny zwyczaj był postrzegany przez władze jako groźny. W niektórych społecznościach tradycja przyjmowała bardziej zinstytucjonalizowany wymiar, na kształt doraźnego sądu lokalnego lub samosądu.