r. chłopscy powstańcy zdobyli majątek Sesswegen (Cesvaine) w powiecie wendeńskim. Stało się to sygnałem do ataków na kolejne siedziby właścicieli ziemskich, którzy w poprzednich tygodniach wycofali się razem z prywatnymi oddziałami wojska do swoich rezydencji, biernie obserwując rozwój wypadków. W kolejnych dniach w guberni inflanckiej doszło do kolejnych, zakończonych powodzeniem ataków na dwory, ze szczególnym natężeniem w rejonach Rygi i Wenden (Kiesi). Do drugiej połowy grudnia chłopi zniszczyli lub spalili 183 wiejskie majątki. Właściciele ziemscy bez powodzenia próbowali bronić się, koncentrując siły w wybranych punktach obrony, lub uciekali do Rygi. Do wyjątkowej sytuacji doszło w Lennewarden (Lielvārde), gdzie w końcu listopada 1905 r. rewolucjoniści pojmali 36 niemieckich baronów razem z rodzinami, jednak zgodzili się ich zwolnić po negocjacjach między ryskim Komitetem Federacyjnym i Radą Regionalną (Landtagiem). Baronowie zobowiązali się rozpuścić swoje oddziały zbrojne, natomiast chłopi zobowiązali się nie atakować kolejnych dworów.