2 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i służył w kompanii garnizonowej w Krasnymstawie. Od 7 lutego 1919 w szeregach 8. kompanii 35 pułku piechoty walczył na wojnie z Ukraińcami, a później wojnie z bolszewikami. W styczniu 1920 został przesunięty do 6. kompanii 35 pp. Wyróżnił się 9 sierpnia 1920 w ataku na Długosiodło dowodząc plutonem, a po zranieniu porucznika Stanisława Rychtera – 6. kompanią. W styczniu 1922, na własną prośbę, został zwolniony do rezerwy i przydzielony w rezerwie do 35 pp. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1495. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 81 pułku piechoty w Grodnie.
W 1922, po zwolnieniu z wojska, ukończył czteromiesięczne kursy handlowe przy Akademii Handlowej w Krakowie. Następnie wyjechał do Lidy, gdzie objął stanowisko sekretarza Centralnego Związku Osadników Wojskowych oraz instruktora kółek rolniczych. W 1924 został zatrudniony w Powiatowej Komendzie Uzupełnień Lida na stanowisku referenta inwalidzkiego.