Epidemia ospy w Aralsku – epidemia ospy prawdziwej w Aralsku w 1971 roku.
Historia W 1948 wybudowano na Wyspie Odrodzenia tajne laboratorium testowania broni biologicznej Aralsk-7. W 1971 ośrodek Aralsk-7 testował śmiercionośnego wirusa czarnej ospy (ospy prawdziwej).
W lipcu 1971 roku statek badawczy Lew Berg należący do Instytutu Rybołówstwa (Institut rybnogo chozjajstwa) we mgle podpłynął na około 15 km w okolice wyspy, łamiąc tym samym zakaz zbliżania się na odległość mniejszą niż 40 km. W sierpniu, już po opuszczeniu statku zachorowała młoda kobieta, która pełniła funkcję asystentki laboratoryjnej. Jej zadaniem było pobieranie dwa razy podczas dnia próbki planktonu. Miała wysoką temperaturę i lekarz zapisał jej antybiotyki. Pomimo pojawienia się wysypki nie zdiagnozował ospy. Pacjentka była szczepiona przeciwko ospie. Po wyzdrowieniu wyjechała w okolice Alama-Aty, gdzie wyszła za mąż. 27 sierpnia zachorował jej młodszy, 9 letni brat, który oprócz gorączki miał wysypkę. Pediatra uznał ją za reakcję alergologiczną. Po dwóch tygodniach leczenia tetracykliną i aspiryną pacjent został uznany za zdrowego. 13 września poszedł do szkoły. W ciągu trzech tygodni zachorowało jeszcze 8 osób, w tym 2 dzieci. Walcząc z epidemią w 2 tygodnie zaszczepiono 50 000 osób.