Musiała też rozwieść się, gdyż jedynie kobiety niezamężne mogły wykonywać zawód prawniczy.

Po dojściu do władzy nazistów w 1933 r. straciła pracę z powodu żydowskiego pochodzenia. W trakcie II wojny światowej ukrywała się w altanie w berlińskich ogródkach działkowych. W 1945 r. powróciła do orzekania w sądzie okręgowym w Berlinie, a w 1949 r. przeniosła się do sądu administracyjnego w Düsseldorfie. W swojej karierze skoncentrowała na równouprawnieniu kobiet. W referacie wygłoszonym na Niemieckiej Konferencji Prawników w 1950 r. określiła podstawy do realizacji podstawowego prawa do równouprawnienia jako wywiedzione z art. 3 ust. 2 konstytucji zachodnich Niemiec. W 1951 r. została wybrana na pierwszą kobietę-sędzię Federalnego Trybunału Konstytucyjnego i jako jego członkini przyczyniła się do wprowadzenia kilku istotnych zmian na drodze do równouprawnienia, m.in. w 1959 r. sąd ten wydał orzeczenie o tzw. ojcowskim głosie decydującym, w którym ustanowił równe prawo rodziców do decydowania o sprawach dotyczących ich potomstwa.