ich zarumienione twarze i czerwone nosy, to aluzja do nadużywania alkoholu. Podobny motyw krytycznego ukazania kleru Courbet wykorzystał w późniejszym obrazie „Powrót z dysputy”.
W centrum, na prawo od grobu, widać dwóch starszych mężczyzn w towarzystwie psa. Te dwie postacie to weterani rewolucji francuskiej. Courbet umieścił je na płótnie jako aluzję do swego dziadka, również weterana tego wystąpienia zbrojnego. Obydwaj mężczyźni przedstawieni są jako dumni, choć jednocześnie zmęczeni i rozczarowani. Jeden z nich unosi rękę, wskazując na grób. Gest ten można też odczytywać jako wyraz rezygnacji i zniechęcenia. Ostatnią grupę tworzą żałobnicy w ciemnych ubraniach umieszczeni na drugim planie. Układ ich postaci przypomina klasyczny fryz. W tle widać rozległy płaskowyż urywający się jasnymi, wapiennymi skałami.
Courbet w Pogrzebie nie zastosował klasycznych zasad nakazujących, żeby linie kompozycji zbiegały się na głównym bohaterze;