Według przyjętych wtedy zasad, sceny rodzajowe, jak ta przedstawiona przez Courbeta, powinny być ukazywane na niewielkich formatach, a duże portrety były przeznaczone wyłącznie dla osób o wysokiej pozycji społecznej, natomiast Courbet w naturalnej wielkości sportretował zwykłych, ubogich mieszkańców prowincji. Współcześni mu byli też zaszokowani zestawieniem tradycyjnych elementów sztuki malarskiej z trywialnością tematu i realistycznym oddaniem postaci. Krytykowano całkowity brak idealizacji namalowanych ludzi, obraz pogardliwie porównywano do karykatury lub dagerotypu, malarza oskarżano o kult brzydoty i wulgarność przedstawienia. Szczególny gniew wywoływali chórzyści o zaróżowionych twarzach i czerwonych nosach, odbierani jako pijacy. Część krytyków zarzucało artyście promowanie kultu równości społecznej, poprzez namalowanie z taką samą dokładnością: kleru, chłopstwa i psa. Współcześnie Pogrzeb w Ornans jest uznawany za typowy przykład obrazu realistycznego.
Po śmierci malarza jego siostra, Juliette Courbet, podarowała płótno w 1881 r. na rzecz państwa. Zostało ono umieszczone w Luwrze, a w 1981 r. przeniesione do Musée d’Orsay w Paryżu.
Przypisy
Kategoria:Obrazy Gustave’a Courbeta Kategoria:Obrazy w Musée d’Orsay