Gieleta, często również geleta (Żywiecczyzna, Gorce, Podhale, Beskid Sądecki) lub gelata (Śląsk Cieszyński) – drewniane naczynie szałaśne do dojenia owiec i kóz, używane też w razie potrzeby na wodę i inne płyny lub do przechowywania czegoś, np. bryndzy. Funkcjonuje w kręgu pasterskiej kultury karpackiej, w tym również w Tatrach.
Gielety są produktem bednarskim. Wykonywane są z klepek (bednarek), zwykle z drewna jaworowego, ściągniętych opaskami z korzeni sosny lub świerka, z wstawianym dnem, litym lub również z klepek. Mają kolisty, czasem nieco zowalizowany przekrój. Są niskie, dołem szersze, górą nieco węższe. Wewnątrz naczynia, przy górnym brzegu, wstawiony jest w linii średnicy drążek-poprzeczka jako uchwyt do noszenia. Po jednej stronie drążka gieleta ma brzeg obniżony o kilka centymetrów, co ułatwia podstawianie naczynia pod wymiona zwierzęcia i jego dojenie.
Seweryn Goszczyński, który po upadku powstania listopadowego ukrywał się w 1832 roku na Podhalu w swym „Dzienniku podróży do Tatrów” zanotował wówczas w „Słowniczku wyrazów Podhalan”: Galeta – wiaderko do dojenia.