– seria japońskich krążowników lekkich okresu międzywojennego i II wojny światowej, składająca się z dwóch okrętów: „Tenryū” i „Tatsuta”. Stanowiły typ małych szybkich krążowników, przeznaczonych pierwotnie do pełnienia funkcji przewodników flotylli niszczycieli. Były pierwszymi nowoczesnymi japońskimi lekkimi krążownikami; projektowane jeszcze podczas I wojny światowej, weszły do służby w 1919 roku. Oba brały aktywny udział w wojnie japońsko-chińskiej, a następnie w działaniach II wojny światowej na Pacyfiku, podczas której zostały zatopione.
Określane były na etapie projektu jako krążowniki 3500-tonowe; ich wyporność standardowa wynosiła 3230 długich ton, a pełna 4621 ton. Uzbrojenie główne składało się z czterech dział kalibru 140 mm i sześciu wyrzutni torpedowych. Napęd stanowiły turbiny parowe, umożliwiające osiąganie prędkości projektowej 33 węzły.
Historia powstania Okręty typu Tenryū zostały zaprojektowane jako małe i szybkie krążowniki dla pełnienia funkcji liderów – przewodników flotylli niszczycieli, służących jako ich okręty flagowe oraz do wsparcia ogniowego.