W XVIII w. pojawiła się moda na architekturę rezydencjonalną, opartą na dużych przestrzeniach, ogrodach i osiach widokowych. Wyrazem tego była budowa przed 1791 r., w bliskim sąsiedztwie drewnianego dworu, nowej, murowanej siedziby, której fundatorami byli ostatni starostowie hrubieszowscy: Franciszek Salezy Potocki (zm. 1772) i jego syn Stanisław. Od nazwiska późniejszych właścicieli otrzymała ona nazwę Dworku du Chateau.
Badania archeologiczne W 1967 roku badania przeprowadził Wiktor Zin. Ich wyniki opublikowano niestety jedynie w formie roboczego rysunku, z którego wynika, że odsłonięte zostały fundamenty niewielkiej części murów obwodowych (narożnik południowo-zachodni założenia). Stropy (?) zachowanych murów fundamentowych zalegały na głębokości 1,20 m. Fundamenty wykonane były z kamienia (piaskowiec i wapień) oraz cegły. Jak wynika z rysunku, w odsłoniętym narożniku murów obwodowych udało się wyróżnić fragment kurtyny na odcinku 12 m, do której od środka dostawiony był niewielki budynek na planie prostokąta – może był to zanotowany w lustracji z 1569 r. tzw. Dom Stary stojący przy parkanie. Kurtyna przechodziła w niewielką okrągłą basztę o średnicy wewnętrznej 3 m, umieszczoną w narożniku.