Po jej ukończeniu we wrześniu 1928 roku wrócił do kraju i rozpoczął służbę w Dowództwie Wojsk Lądowych w Pradze. We wrześniu 1929 roku został pomocnikiem szefa sztabu w Dowództwie Wojsk Lądowych. 1 września 1932 roku został mianowany attaché wojskowym w Rumunii, później także terenem jego działania została także Turcja. Misję tę ukończył w lipcu 1937 roku, został wtedy szefem oddziału C.1 w Generalnym Sekretariacie Obrony Państwa, a do jego zadań należała współpraca z przemysłem obronnym państw Małej Entanty. Po upadku Czechosłowacji został zwolniony z wojska.
Po zajęciu resztek Czechosłowacji przez Niemców, związał się z ruchem oporu, a 29 marca 1939 roku wyjechał przez Polskę do Rumunii, gdzie organizował nielegalne przerzuty obywateli Czechosłowacji do organizowanych jednostek za granicą. Z tego powodu został aresztowany, lecz ze względu na znajomości w rumuńskiej rodzinie królewskiej, został zwolniony i deportowany do Turcji, gdzie nadal organizował nielegalne przerzuty ochotników.