Wskutek tego spotkania Inwald oddał Sędzimirowi jedną dużą halę produkcyjną, nazwaną „Cynkownia Sędzimira”, gdzie powstała wkrótce pierwsza linia produkcyjna z zastosowaniem zupełnie nowatorskiej technologii. Od tej pory w Polsce, właśnie w zakładach Inwalda, zaczęto produkować zupełnie nowy, nieznany dotąd na świecie rodzaj blach ocynkowanych.
W 1938 roku Zygmunt Inwald był dyrektorem w Zakładach Bieli Cynkowej i Przetworów Chemicznych „Huta Feniks” w Będzinie.
Po wybuchu wojny wyjechał wraz z rodziną do Warszawy. Trafił do warszawskiego getta. Zamieszkał w kamienicy przy ul. Leszno 22. Dzięki znajomości z Alfem Szwarcbaumem, otrzymywał od niego paczki z żywnością ze Szwajcarii. Udało mu się wraz z rodziną uzyskać paszport Hondurasu. Jego syn Anatol brał udział w powstaniu warszawskim. Walczył w I plutonie, kompanii „Anna”, batalionu „Gustaw” Armii Krajowej. Poległ 1 września 1944 roku na placu Krasińskich.
Po wojnie zamieszkał przy ul. Grottgera w Warszawie.
Przypisy
Kategoria:Ludzie związani z Będzinem Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1954 Kategoria:Polscy przemysłowcy