Wielka Pustynia Piaszczysta (, hist. ) – półpustynny region geograficzny w Stanach Zjednoczonych, w południowo-wschodniej części stanu Oregon, na wschód od Gór Kaskadowych.

Granice regionu nie są ściśle zdefiniowane. Zajmuje on około 1/4 terytorium stanu, w tym większą część hrabstw Lake, Harney i Malheur oraz południową część hrabstw Deschutes i Crook. Większa część regionu jest obszarem bezodpływowym i znajduje się w obrębie Wielkiej Kotliny. Wysokość terenu wynosi od 1200 do 1800 m n.p.m. Występuje tu klimat suchy. Na niemal całym obszarze roczna wielkość opadów nie przekracza 40 cm, w niektórych miejscach dochodzi do 10 cm. Krajobraz zdominowany jest przez krzewinki z rodzaju bylic ().

Obszar zamieszkany był przez człowieka co najmniej od 12 000 roku p.n.e., o czym świadczą ślady odkryte w systemie jaskiniowym . Wczesne plemiona indiańskie zamieszkujące ten obszar prowadziły polowania na ptactwo wodne, żyjące na występujących w niektórych miejscach bagnach, gdy tutejszy klimat cechował się większą wilgotnością, oraz owce kanadyjskie. W II tysiącleciu n.e., kilkaset lat przed przybyciem białych ludzi, osiedli tu Pajuci Północni, którzy utrzymywali się ze zbieractwa i polowań na zające. Wśród pierwszych osób pochodzenia europejskiego, którzy odwiedzili ten region byli (lata 20. XIX wieku) oraz John Charles Frémont (1843).