Po niemieckiej agresji na Jugosławię działała w socjalistycznym podziemiu. Była kurierką i łączniczką między Komitetem Centralnym Komunistycznej Partii Jugosławii a organizacjami partyjnymi w Serbii. We wrześniu 1941 r. razem z Jaszą Rajterem i Davorjanką Paunović eskortowała Josipa Broza Titę, gdy ten przedostawał się z Belgradu na pierwsze tereny wyzwolone przez antyfaszystowską partyzantkę. W kwietniu 1942 r. została zaocznie skazana na śmierć.
W maju 1942 r. na polecenie władz partyjnych wróciła do Macedonii i została przewodnicząca komitetu miejskiego KPJ w Skopju. W październiku tego samego roku dołączyła do Drugiego Skopijskiego Oddziału Partyzanckiego, w którym pozostawała do stycznia roku następnego. W maju 1943 r. została sekretarzem ds. propagandy i agitacji przy Sztabie Głównym Narodowowyzwoleńczej Armii i Partyzanckich Oddziałów Macedonii. W tym samym roku weszła do komitetu centralnego Komunistycznej Partii Macedonii.
Była delegatką do Antyfaszystowskiej Rady Wyzwolenia Narodowego (AVNOJ) i uczestniczką pierwszego, inauguracyjnego posiedzenia Antyfaszystowskiej Rady Wyzwolenia Narodowego Macedonii (ASNOM) w sierpniu 1944 r. W prezydium ASNOM pełniła funkcję drugiego sekretarza. Redagowała pisma partyzanckie "Ilindenski pat" oraz "Makedonka". Działała w Antyfaszystowskim Froncie Kobiet.