W utworach z tego okresu pojawia się częsty motyw poczucia straty i niepewności. W wierszach Szklara znalazł się także wątek poczucia przynależności do dwóch kultur: polskiej i jidysz.

W 1968 roku Szklar wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Wraz z takimi postaciami, jak Dawid Sfard, Kalman Segal czy Lili Berger, należał do ostatniej fali emigracyjnej pisarzy w Polsce tworzących w jidysz. Działał w diasporze żydowskiej w Los Angeles, przez dwie dekady należał do redakcji czasopisma „Heszbn” poświęconego literaturze w jidysz. Kolejne zbiory poezji publikował w Tel Awiwie. Jego twórczość została wyróżniona licznymi nagrodami w Stanach Zjednoczonych i Izraelu.

Zmarł w 2014 roku w Los Angeles.

W polskim tłumaczeniu ukazał się wybór poezji Szklara pt. Słowa moje, pieśni moje w tłumaczeniu Arnolda Słuckiego i Romana Pytla (2008) oraz proza Gdy ziemia płonęła w przekładzie Magdaleny Ruty (2020).

Wybrana twórczość Ruinen un rusztowanies, 1951 Tegleche mi, 1954 Bleterfal, 1959 Poszete werter, 1962 Farszpetikter friling, 1966 In dimjen farziglt, 1975 In cwiszn grin, 1981 Lid un lebn, 1988 Moln di amoln, 1997

Przypisy