Jeszcze 21 października wysłano trzy P.108B, z których jeden nie zrzucił bomb i rozbił się w drodze powrotnej. Między 20 sierpnia 1940 a 1 kwietnia 1942 roku przeprowadzono ponadto siedem nalotów pojedynczych Savoia-Marchetti SM.82, przy stracie jednej maszyny. Później podjęto próbę ataków na statki w Gibratarze za pomocą bombowców średnich Savoia-Marchetti SM.79, ale okazały się mieć za mały zasięg i dwa wysłane samoloty 19 czerwca 1943 roku nie osiągnęły celu. Dopiero po kapitulacji Włoch, 12 samolotów SM.79 grupy torpedowej lotnictwa Włoskiej Republiki Socjalnej dokonało 4 czerwca 1944 roku udanego nalotu, topiąc cztery statki w Gibraltarze i uszkadzając dwa.
Większe znaczenie Włosi przywiązali do ataków na okręty i statki w Gibraltarze niekonwencjonalnymi metodami. 24 września 1940 roku okręt podwodny dowodzony przez księcia Junio Valerio Borghese wyszedł z bazy La Spezia w celu ataku na okręty w Gibraltarze przy pomocy trzech pojazdów podwodnych („żywych torped”) SLC w ramach operacji B.G.1, ale została ona odwołana 29 września, gdyż włoskie dowództwo otrzymało informację, że floty nie ma w porcie.