Być może właśnie z uwagi na długoletnią tradycję uznawania płyt z Kinderhook za prawdziwe artykuł poświęcony samym płytom opublikowany na oficjalnej stronie internetowej Kościoła nie wspomina o książce Petersena. Może to wynikać zarówno ze specyficznego podejścia władz kościelnych do historii, z niechęci do szerzenia ducha niezgody wyraźnie potępionego w Księdze Mormona czy wreszcie z niechęci do stawiania w złym świetle samego Petersena. Może też wynikać z niechęci do apologetyki jako takiej, w harmonii z okólnikiem Pierwszego Prezydium z 1983, mówiącym, że nie jest rzeczą ani mądrą, ani właściwą, by odpowiadać na wszelką krytykę.

Mimo zrozumiałej instytucjonalnej niechęci, wypływającej ze swojej nieco niewygodnej dla macierzystego Kościoła zawartości, książka znalazła trwałe miejsce w dyskursie intelektualnym, wewnątrz Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich, jak i w środowiskach krytycznych wobec tej grupy religijnej. Główną przyczyną jej stałego przywoływania w dyskusjach i publikacjach pozostaje wzmianka o płytach z Kinderhook – pomimo swojej lakoniczności i oględności. Przedstawiciele mormońskich środowisk apologetycznych, takich jak B.H.