Jego proces pod koniec września był pierwszym z dużych procesów marcowych, w wyniku którego otrzymał karę 1,5 więzienia i 2 lat pozbawienia praw obywatelskich i publicznych. Przewieziony na początku listopada do zakładu karnego w Strzelcach Opolskich spędził tam czas do marca 1969 roku, kiedy to został warunkowo (mimo że nie składał takiego wniosku) zwolniony. Po powrocie do Warszawy dostał wezwanie do służby wojskowej w tzw. karnej kompanii w Orzyszu, co ostatecznie zdecydowało o jego decyzji o emigracji na zasadach wymuszonych przez władze PRL wobec osób pochodzenia żydowskiego, czyli przymusowego zrzeczenie się polskiego obywatelstwa w zamian za otrzymanie tzw. dokumentu podróży.
Topolski z końcem czerwca 1969 r. wyjechał do Szwecji, gdzie od razu dostał możliwość studiowania socjologii na Uniwersytecie Sztokholmskim, ale zdecydował się studiować matematykę. Bardziej jednak od studiów pochłaniały go od początku emigracji różne pomysły biznesowe. Dlatego już w grudniu 1971, po otrzymaniu wizy kanadyjskiej, przeniósł się do Toronto, gdzie początkowo imał się różnych drobnych prac (boya hotelowego, malarza, kierowcy dostawczaka, sprzedawcy domokrążnego), by w efekcie trafić do pracy w salonie sprzedaży samochodów. W tej branży w ciągu kilku lat piął się w górę, od asystenta menadżera przez menadżera do generalnego menadżera.