Ze względu na znak efekt barokaloryczny można podzielić na normalny (konwencjonalny) i odwrotny (niekonwencjonalny). Gdy wartość jest dodatnia (), to w momencie przyłożenia ciśnienia izobarycznego do materiału a i mamy do czynienia z normalnym efektem barokaloryczny. W odwrotnym przypadku gdy wartość jest ujemna (), to przy przyłożeniu ciśnienia do materiału wartość a . W materiałach o zerowym współczynnik rozszerzalności objętościowej () efekt barokaloryczny nie występuje.
Historia Efekt barokaloryczny jest najmłodszym z efektów kalorycznych. Po raz pierwszy został opisany pod koniec lat dziewięćdziesiątych XX wieku przez szwajcarskich i francuskich uczonych, którzy zarejestrowali efekt barokaloryczny w związkach Pr1-xLaxNiO3. W tej grupie materiałów dochodzi do przejścia strukturalnego z fazy rombowej do fazy trygonalnej, czemu towarzyszy zmiana objętości komórki elementarnej.
Materiały barokaloryczne Właściwości barokaloryczne wykazują praktycznie wszystkie materiały. Ale zainteresowanie przyciągają tylko te, które mają najwyższe wartości parametrów barokalorycznych w okolicach temperatury pokojowej albo te do zastosowań kriogenicznych.
Do najważniejszych materiałów barokalorycznych zaliczyć można: