Lorenzo Bartolini (ur. 7 stycznia 1777 w Savignano di Prato, zm. 20 stycznia 1850 r. we Florencji)) – włoski rzeźbiarz reprezentujący neoklasycyzm. W pracy inspirował się rzeźbą renesansu florenckiego. Uważany jest za najbardziej reprezentatywnego przedstawiciela puryzmu i najbardziej znaczącą postać rzeźby włoskiej po śmierci Canovy.
Życiorys Bartolini urodził się w Savignano di Prato, niedaleko Prato w Toskanii. W 1795 roku przeprowadził się do Volterry, gdzie poznał warsztat alabastru Barthélemy'ego Corneille'a. Studiował na florenckiej akademii (Accademia di Belle Arti di Firenze), nabywając doświadczenia w pracy z poznanym już wcześniej alabastrem i marmurem. W 1797 roku wyjechał do Paryża. We francuskiej stolicy studiował malarstwo pod okiem Frederica Desmaraisa oraz rzeźbę u Francois-Frederica Lemota. Płaskorzeźba Cleobis i Biton, za którą otrzymał II nagrodę Akademii w 1803 roku, od razu ugruntowała jego sławę jako rzeźbiarza, który natychmiast zyskał też wpływowych mecenasów. Jego płaskorzeźby przedstawiające bitwę pod Austerlitz znalazły się wśród tych, które wykonano na kolumnę na Place Vendôme w Paryżu. Ułożone spiralnie płaskorzeźby wykonywał zespół rzeźbiarzy pod kierunkiem Pierre’a-Nolasque Bergereta.