Wolność w starożytnym Rzymie nie była traktowana jako prawo przyrodzone, ale jako prawo nadane przez społeczeństwoPod wpływem stoicyzmu przyjmowano, że stan niewoli jest sprzeczny z naturą Quod attinet ad ius civile, servi pro nullis habentur (z punktu widzenia prawa cywilnego niewolnicy mają zerową osobowość) non tamen et iure naturali, quia, quod ad ius naturale attinet, omnes homines aequales sunt (nie dotyczy to jednak prawa natury, gdyż w świetle prawa natury wszyscy ludzie są równi) Digesta 50.17.32. Servitus autem est constitutio iuris gentium, qua quis dominio alieno contra naturam subicitur (niewola jest tworem prawa narodów, z jej mocy bowiem ktoś wbrew naturze poddany zostaje władzy drugiego jako właściciela) Instytucje Justyniana 1,3. Prawo zabraniało bezzasadnego zabijania niewolników czy znęcania się nad nimi „ponad miarę” (Instytucje Gajusza 1,53). Normy te porównać można do dzisiejszych przepisów o ochronie zwierząt (Władysław Rozwadowski, Prawo rzymskie. Zarys wykładu wraz z wyborem źródeł, Poznań 1992, , s. 89, 249)..