Najważniejszym jego utworem są Dzieje tureckie i utarczki kozackie z Tatary. Tudzież też o narodzie, obrzędziech, nabożeństwie, gospodarstwie i rycerstwie, etc. tych pogan, ku wiadomości ludziom różnego stanu pożyteczne. Przydany jest do tego Dykcjonarz języka tureckiego i Dysputacja o wierze chrześcijańskiej i zabobonach bisurmańskich etc. Przez Marcina Paszkowskiego, na czworo ksiąg rozdzielone, opisane i wydane, w Krakowie w 1615 r. Jest to najpełniejszy w ówczesnej literaturze polskiej obraz losu niewolników pozostających w jasyrze tatarsko-tureckim. Literaturoznawca Renata Ryba z Uniwersytetu Śląskiego nazywa to dzieło swoistą encyklopedią spraw tureckich.
Czterotomowe dzieło liczy 155 stron, przy czym tom pierwszy jest najbardziej obszerny (epopeja w dwunastu rozdziałach, dotycząca losów szlachcica, Jakuba Kimikowskiego, pojmanego przez Tatarów w jasyr w okolicy roku 1580 i kilka lat trzymanego w niewoli tureckiej na obszarze Azji Mniejszej oraz Afryki). Utwór jest kompilacją, a jego fragmenty zostały bardzo wiernie przepisane albo przetłumaczone z dorobku innych autorów (np. Bartolomeusa Georgiewicza, Macieja Stryjkowskiego, Macieja Miechowity, Aleksandra Gwagnina, Jana Taranowskiego, Mikołaja Krzysztofa Radziwiłła oraz Owidiusza).