Ze strategicznego punktu widzenia natomiast, uświadomiła japońskiemu dowództwu, że amerykańskie lądowanie na Guadalcanalu nie jest tylko krótkotrwałym rajdem, lecz operacją ofensywną na dużą skalę.
Geneza Po amerykańskim lądowaniu na Guadalcanalu 7 sierpnia 1942 roku, japońskie dowództwo nie doceniało skali amerykańskiej operacji, sądząc że ma do czynienia jedynie z krótkotrwałym wypadem. Nie zmieniło tego nawet wykrycie przez japoński samolot 30 statków transportowych u brzegu wyspy, co musiało oznaczać zaangażowanie znaczących siłMark Stille: Guadalcanal, s. 37–38. Jednakże już 10 sierpnia dowództwo zaczęło podejrzewać, że na wyspie wylądowała cała amerykańska dywizja, w związku z czym, do jej odbicia z rąk amerykańskich, wyznaczona została japońska 17. Armia, a zwłaszcza 35 brygada piechoty oraz 4. i 28. pułk piechoty, zwane odpowiednio oddziałami Aoba oraz IchikiRichard Frank: Guadalcanal, s. 143. Pierwszą jednostką japońską, która w nocy z 18 na 19 sierpnia wylądowała na Guadalcanalu, około 24 km na wschód od Henderson Field, był 2. batalion 28. pułku piechoty, dowodzony przez pułkownika Kiyanao Ichiki. Batalion dotarł do Guadalcanalu na pokładach dowodzonych przez kadm. Raizō Tanakę niszczycieli „Arashi”, „Hagikaze”, „Hamakaze”, „Tamikaze”, i „Kagerō”Stanley Sandler: World War II, s. 214Richard Frank: Guadalcanal, s.