Lepilemury cechowały się niskim metabolizmem.
Zagęszczenie populacji między 0,16 a 0,3 zwierzęcia na km².
Zagrożenia i ochrona Całkowita liczebność spada. Dotychczas zmalała o 30%, a IUCN przewiduje spadek o 50%. Zasięg gatunku jest pofragmentowany. Siedlisko życia zwierzęcia jest dewastowane przez człowieka, głównie poprzez wylesianie i rozwój rolnictwa, w szczególności uprawy kawy i ryżu, także kakaowca. Zagraża mu także wydobycie metali ziem rzadkich. Poluje się na niego. Miejscami występuje on jednak pospolicie.
IUCN po raz pierwszy zwrócił uwagę na to zwierzę jeszcze w 1965, aczkolwiek nie uznawał go wtedy za odrębny gatunek. Figurował on jako L. mustelinus dorsalis, czyli podgatunek lepilemura łasicowatego. IUCN wskazał wtedy, że brakuje mu danych pozwalających na dokładną ocenę statusu zwierzęcia. Konsekwentnie w 1986 i 2 lata później określał go słowami Insufficiently Known (K), a więc niewystarczająco poznany. Sytuacja zmieniła się w 1990, kiedy gatunek otrzymał status narażonego na wyginięcie (VU), status ten powtarzał się w kolejnych ocenach IUCN w latach 1994, 1996, 2000 i 2014, z przerwą w 2008, kiedy oceniono go jako niedostatecznie rozpoznany (DD). W międzyczasie w lipcu 2012 IUCN/SSC Lemur Red-Listing Workshop proponowało pozostawienie VU.