Rolnictwo zrównoważone (ang. sustainable agriculture) – nowoczesna koncepcja rozwoju rolnictwa, polegająca na kojarzeniu celów produkcyjnych z wymaganiami środowiskowymi. Rolnictwo zrównoważone oznacza system gospodarowania, polegający na wykorzystaniu w gospodarstwie zasobów przyrody w taki sposób, aby skutki gospodarowania nie wpływały negatywnie na środowisko.
Cechy rolnictwa zrównoważonego Wśród podstawowych cech rolnictwa zrównoważonego można wymienićEncyklopedia Agrobiznesu, Fundacja Innowacja, Wyższa Szkoła Społeczno-Ekonomiczna, Warszawa 1998.: zasoby naturalne wykorzystywane są w sposób, które nie zakłócają zdolność do samoodnawiania, przyrost produkcji żywności następuje tylko drogą wzrostu produkcyjności zasobów, rolnictwo wykazuje małą podatność na wahania i wstrząsy, występuje pełna symbioza celów produkcyjnych i ekologicznych, zarządzanie zasobami naturalnymi umożliwia zaspokojenie zamieniających się potrzeb konsumpcyjnych, zachowana zostaje wysoka jakość środowiska naturalnego, zachowane zostają socjalne i ekonomiczne warunki bytu rolników, gospodarstwo rolne jest ściśle powiązane z otaczającym ekosystemem, zapewnia się przyszłości następnych pokoleń.