Widowiska w ogóle uważane – szkic Cypriana Kamila Norwida z 1852 na temat dramatu od starożytności do XVI wieku.
O szkicu Szkic historii dramatu u ludów starożytnych i chrześcijańskich nakreślił Norwid na podstawie niezidentyfikowanej francuskiej książki dla warszawskiego znajomego Józefa Komorowskiego, pierwszego amanta sceny warszawskiej, który przebywał krótko w Paryżu po połowie sierpnia 1852, spotykając się w tym czasie z Lenartowiczem i Norwidem. Na sierpień-wrzesień 1852 przypada powstanie szkicu, którego dopełnienie stanowi wiersz Do J.K. na pamiątkę Paryża. Drukiem wydał Widowiska Zenon Przesmycki w 1909 w Literaturze i Sztuce dodatku do Nowej Gazety.
Treść Widowiska w starożytnej Grecji dzielą się na publiczne i sceniczne. Publiczne nazywano igrzyskami. Najważniejsze były olimpijskie, pytyjskie, nemejskie i istmijskie. W odróżnieniu od igrzysk widowiska sceniczne były organizowane nie tylko dla zgromadzonych podczas święta, ale też dla uczczenia boga lub herosa. W starożytnym Rzymie z powodu potęgi państwa igrzyska rozrosły się do niebywałych rozmiarów. Dzieliły się na atletyczne, gladiatorskie i wyścigi. Zakończyły się zepsuciem smaku i męczeństwem chrześcijan na arenach. W Grecji przed zepsuciem smaku chroniły pojęcia o pięknie. Tragedia i dramat stanęły w obronie łagodności obyczajów.