Léon Humbert (ur. w 1900, zm. w 1969) – francuski rolnik zaangażowany w pomoc Polakom podczas II wojny światowej.
Życiorys Po pokonaniu Francji w 1940, Alzacja została włączona do III Rzeszy. Léon Humbert pozostawał w bliskich relacjach ze spokrewnioną rodziną Goriusów: Eugène (który był jego ojczymem) i Marie Gorius oraz ich córką Rosalie, którzy prowadzili gospodarstwo w Fréland w Alzacji i byli niechętni wobec okupantów. Pozostawali w bliskim kontakcie ze swoim proboszczem, Raymondem Voegelim, który zaangażował się w ruch oporu, między innymi pomagając Alzatczykom w unikaniu wcielenia do Wehrmachtu.
W 1941 w Ursprung pod Fréland, w pobliżu gospodarstwa Goriusów, Niemcy założyli obóz dla 30 polskich jeńców wojennych (Arbeitskommando Lager nr 491). Za zgodą strażników Polacy mogli opuszczać obóz, aby pomagać w pracach miejscowym rolnikom. Latem 1944 ksiądz Voegeli zwrócił się do Léona Humberta z prośbą o udzielenie schronienia polskim jeńcom po ich spodziewanej ucieczce z obozu. Goriusów do wyrażenia zgody namówiła ich córka Rosalie.