Konstytucja Estonii z 1919 – pierwsza, tymczasowa ustawa zasadnicza Republiki Estońskiej. Jedna z czterech konstytucji tego kraju, jakie uchwalono w okresie międzywojennym (kolejne: 1920, 1934 i 1937).
Akt prawny został uchwalony przez pierwsze estońskie zgromadzenie narodowe, które zawiązało się 23 kwietnia 1919, po przeprowadzonych wiosną tego samego roku wyborach parlamentarnych. Miało to miejsce jeszcze w trakcie trwających walk z Niemcami i bolszewikami oraz przed podpisaniem estońsko-sowieckiego traktatu w Dorpacie (2 lutego 1920). Państwo było w tym czasie tylko częściowo uznane na arenie międzynarodowej (proces ten zwieńczyło przyjęcie go do Ligi Narodów 22 września 1923).
Konstytucja została uchwalona 15 czerwca 1919 i była pierwszym tego typu aktem prawnym w historii Estonii, która wcześniej nie miała żadnych tradycji państwowych (w czasie zwierzchnictwa rosyjskiego nie dysponowała nawet autonomią). Ustawodawca konstruując ustrój młodego państwa, świadomie nie chciał korzystać z doświadczeń carskich, a tym bardziej sowieckich. Recypowano natomiast na grunt estoński liberalno-indywidualistyczną koncepcję państwa opartą na doktrynach politycznych Jeana-Jacques’a Rousseau. Był to nurt przeciwstawny zarówno konstrukcjom budowanym przez carat, jak i bolszewickiemu kolektywizmowi.