Międzynarodowe Triennale Rysunku – cykliczna, dedykowana rysunkowi impreza artystyczna o charakterze konkursu, odbywająca się we Wrocławiu w latach 1965-1995. Wznowiona w 1999.
Wrocławskie Triennale zapoczątkowane zostało w 1965 r. jako wydarzenie ogólnopolskie, a w 1974 r. przekształcono je w imprezę międzynarodową. Poprzedziły je dwa pokazy: zorganizowana w 1948 r. Ogólnopolska Wystawa Rysunku (pierwsza tego typu wystawa w powojennej Polsce, zorganizowana przez Biuro Planowania Przestrzennego) oraz okręgowa wystawa rysunku w roku 1964. Inicjatorem Triennale był Andrzej Will, a jego wieloletnimi współpracownikiem był Andrzej Lachowicz, wraz z którym współtwórczynią wydarzenia w latach 70. była Natalia LL. W tym czasie pełniło ono ważną rolę zwłaszcza dla twórczyń i twórców rozkwitającej w Polsce sztuki konceptualnej. Międzynarodowe Triennale Rysunku było jedynym tego rodzaju pokazem rysunku w kraju, kluczową dużą imprezą plastyczną w tej części kraju oraz jednym z najważniejszych przeglądów sztuki współczesnej w Europie Wschodniej. W ramach Triennale eksplorowano granice dyscypliny, podważając formalne wyznaczniki rysunku.