James Somerset (ur. ok. 1741) – czarnoskóry mężczyzna, niewolnik, powód w postępowaniu Somerset v Stewart przed angielskim sądem. Orzeczenie w jego sprawie, wydane w 1772 roku, w obiegowym rozumieniu uznawało niewolnictwo na terytorium Anglii za nielegalne i postrzegane jest za jedno z najważniejszych osiągnięć brytyjskiego abolicjonizmu.

Młodość i niewolnictwo thumb|250px|Kościół św. Andrzeja w Holborn, rycina z 1837 roku Somerset urodził się w Afryce Zachodniej. Pojmany został w wieku około ośmiu lat, sprzedany europejskim handlarzom niewolników (prawdopodobnie oni nazwali go „Somerset”) i sprowadzony do Wirginii. Tam 1 sierpnia 1749 roku sprzedany został Charlesowi Stewartowi, kupcowi szkockiego pochodzenia. Po objęciu przez Stewarta w 1764 roku urzędu naczelnego poborcy ceł, Somerset przeniósł się ze swoim panem do Bostonu. W 1769 roku Stewart powrócił do Wielkiej Brytanii, osiadając w Londynie, gdzie zabrał ze sobą Somerseta. Pozostałych należących do niego niewolników (miał ich wcześniej co najmniej sześciu) sprzedał lub wynajął. Rezydencja Stewarta mieściła się przy ulicy Baldwin's Gardens, w dzielnicy Holborn.