Getto w Opocznie – getto dla ludności żydowskiej utworzone w listopadzie 1940 roku przez niemieckie władze okupacyjne w czasie II wojny światowej w Opocznie, zlikwidowane na przełomie 1942 i 1943 roku. Większość jego mieszkańców zginęła w obozie zagłady w Treblince.

Geneza We wrześniu 1939 r. Opoczno zamieszkiwało 2825–2934 Żydów. Większość z nich mieszkała na tzw. Przedmieściu Żydowskim, na którym znajdowały się ulice Józefa Piłsudskiego (obecnie plac Strażacki), Błotna (obecnie część ulicy gen. Kazimierza Załęskiego „Bończy”), Rzeźnicza, Kazimierza Wielkiego, Berka Joselewicza (obecnie Stefana Janasa), Zjazdowa i Izraelicka (obecnie Szpitalna). Inni Żydzi mieszkali na placu Tadeusza Kościuszki i przy ulicy Jana Sobieskiego. Po zajęciu miasta Niemcy powołali Judenrat — Żydowską Radę Starszych — liczącą 20 członków. Przewodniczącym rady został A. Frydlewski. Jej siedzibą był budynek na rogu ulicy Janasa i 1 Maja.