mały Szigabutdin Mardżani (tat. Шиһабетдин Мәрҗани, ros. Шигабутдин Марджани; ur. 16 stycznia 1818 r. w Jabynczach, zm. 1889 r.) – tatarski uczony muzułmański, pedagog, filozof, etnograf i historyk. Jeden z tatarskich myślicieli-prekursorów ruchu reformatorskiego w islamie – dżadidyzmuW. Zajączkowski, Rosja i narody. Ósmy kontynent - zarys dziejów Eurazji, MG, Warszawa 2015, s. 139-141..
Życiorys
Młodość i edukacja W wieku pięciu lat stracił matkę i był wychowywany przez ojca i macochę. Jego męscy przodkowie, zarówno od strony ojca, jak i matki, byli uczonymi imamami. Ojciec był absolwentem szkół w Bucharze. Od dziadka ojczystego Subhana ibn Abd al-Karima uczył się podstaw historii, dziadek macierzysty Abd an-Nasir uczył go Koranu, Sunny, podstaw fikhu. Ojciec Baha uczył go natomiast logiki, języka arabskiego i teologii. Uczęszczał też do medresy w Taszkiczu, gdzie jego ojciec był nauczycielem. W wieku siedemnastu lat sam zaczął nauczać w tejże szkole. Na potrzeby uczniów opracował materiały do nauki języka perskiego. W 1838 r. wyjechał do Buchary w celu kontynuowania edukacji, jednak przerwał naukę, niezadowolony z poziomu nauczania. Kształcił się samodzielnie, studiując rękopisy w miejscowych bibliotekach, spotykał się z miejscowymi uczonymi muzułmańskimi, popierającymi nurt reformatorski w teologii islamskiej.