Nadzorował wydanie Koranu w kazańskiej drukarni, opublikował pracę poświęconą historii i zasadom druku Koranu w Rosji, zbierał fundusze na cele charytatywne, zajmował się wydawaniem akt stanu cywilnego i brał udział w pracach sądu religijnego.

Jego nazwisko stawało się coraz bardziej znane wśród muzułmanów Imperium Rosyjskiego również poza Kazaniem. Głosił potrzebę reform metod nauczania w szkołach religijnych, a także, kontynuując myśl Kursawiego, wzywał do powrotu do ścisłego przestrzegania nauk wczesnego islamu i oczyszczenia religii muzułmańskiej z późniejszych innowacji. W jego przekonaniu powrót do pierwotnego islamu miał oznaczać odnowę wiary i uczynienie jej zrozumiałą dla współczesnych wyznawców. Dążył do poprawy sytuacji społecznej i bytowej Tatarów, co, w jego przekonaniu, mogło być możliwe dzięki upowszechnianiu zmodernizowanej edukacji. Był przekonany, iż Tatarzy powinni mieć możliwość poznawania i dziedzictwa klasycznego islamu, i antyku, i kultur zachodnioeuropejskiej i rosyjskiej. W 1870 r.