Prototypowa seria T składała się z dwóch pojedynczych wagonów. Miał takie same wymiary jak T1000 i T1300, ale miał cztery silniki i ważył tylko 26,5 t. Wagony były wyposażone w pantograf, były dwukierunkowe, lecz brakowało im systemu ATP i odbieraków prądu z trzeciej szyny. W serii T1000, składy T1-2 jako jedyne miały kabinę na obu końcach wagonu, była ona również dostępna w składach serii T6. Od serii T3 pociągi były dostarczane z hamulcami elektromagnetycznymi oprócz hamulców dynamicznych, hamulców ręcznych i hamulców pneumatycznych. Modele od serii T4 wzwyż miały większe kabiny maszynistów.

Serie T1300 różniły się tym, że posiadały pantograf i zostały zbudowane z myślą o obsłudze konduktorskiej. Miejsca siedzące różniły się w zależności od modelu: T1000 miał całkowitą pojemność 180 pasażerów (w tym 63 miejsca siedzące). Seria T5 miała taką samą całkowitą pojemność, ale posiadała 70 miejsc siedzących. Seria T6 mogła pomieścić 154 pasażerów, z czego 64 na miejscach siedzących. Serie T7 i T8 mogły pomieścić 177 pasażerów, z czego 60 na miejscach siedzących. Wszystkie modele T1300 były w stanie obsługiwać maksymalnie sześć wagonów w sterowaniu ukrotnionym, chociaż były one powszechnie używane w krótszych konfiguracjach.

Przypisy

Kategoria:Metro w Oslo Kategoria:Elektryczne zespoły trakcyjne