Został mianowany kadetem rezerwy ze starszeństwem z 1 stycznia 1913 i przydzielony w rezerwie do Pułku Haubic Polowych Nr 11 we Lwowie.
W czasie I wojny światowej walczył na froncie rosyjskim, a później włoskim w szeregach macierzystego pułku, który w 1918 został przemianowany na Pułk Artylerii Polowej Nr 111. Na stopień porucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 marca 1915, a na stopień nadporucznika rezerwy awansowany ze starszeństwem z 1 lutego 1917 w korpusie oficerów artylerii polowej i górskiej.
Od 1 listopada 1918 w Wojsku Polskim. Wziął udział w obronie Lwowa. Walczył w składzie załogi Odcinka V. Pułkownik Czesław Mączyński we wniosku na odznaczenie porucznika Stefczyka orderem Virtuti Militari napisał: „odznaczył się w czasie licznych wypadów prowadzonych ze Szkoły Sienkiewicza i w czasie ciężkich walk prowadzonych na tym odcinku. Następnie jako adiutant baonu przyczynił się niejednokrotnie przez niezwykłą swą sumienność, orientację i zimną krew do korzystnego przeprowadzenia nakazanych akcji”. W styczniu 1919 został przeniesiony do organizującego się w Nowym Sączu 3 pułku artylerii górskiej (12 lipca 1919 przemianowanego na 1 pułk artylerii górskiej), w którym objął dowództwo 1. baterii.