Zasadniczym trzonem uderzeniowym sił szybkiego reagowania były wojska Korpus Szybkiego Reagowania ARRC. Korpusowi miało podlegać dziesięć ekwiwalentnych dywizji. Kontyngent stanowiły narodowe oddziały sił zbrojnych Niemiec, Belgii, Danii, Holandii, Hiszpanii, Grecji, Wielkiej Brytanii, Włoch, Portugalii, Turcji i Stanów Zjednoczonych. Ponadto w skład korpusu wchodziła Wielonarodowa Dywizja Powietrznomanewrowa „Centrum”. Wsparcie z powietrza zapewniały wydzielone eskadry Luftwaffe, U.S.Air Force oraz belgijskich, duńskich, włoskich, holenderskich, norweskich, portugalskich i tureckich sił powietrznych. Planowanie działań lotniczych znajdowało się w gestii sztabu Połączonych Sił Powietrznych Szybkiego Reagowania RF(A)S mającego swoją siedzibę w Kalkar. W skład morskich sił reagowania wchodziły niszczyciele i okręty eskortujące, wydzielane rotacyjnie przez państwa członkowskie NATO. Zespoły okrętów były podporządkowane dowództwom Stałych Sił Morskich Atlantyku STANAVFORLANT, oraz Morza Śródziemnego STANAVFORMAD, wspierane przez stały zespół sił trałowo-minowych STANAVFORMIN, podległe dowództwu Stałych Sił Morskich Kanału La Manche STANAVFORCFlAN.